Το τίμημα και το αποτίμημα της παγκοσμιοποίησης

Δεν είναι ειρωνικό;

…Το ότι δεν μπορεί κάποιος αυτή τη στιγμή να βρεθεί μέσα σε μια μέρα, κάνοντας χρήση των παγκοσμιοποιημένων συστημάτων και δικτύων μετακίνησης, πχ από την Τεχεράνη για διακοπές στον Πόρο μέσα σε μια μέρα, είναι μια πραγματικότητα που θα καθιστούσε πλέον απίθανο εξ αρχής να ξεσπάσει πανδημία από κάποιον πχ που έφαγε μια κακομαγειρεμένη νυχτερίδα στη Γουχάν…

Δεν είναι ειρωνικό;

…Στην εξελικτική του προσπάθεια ο Homo Universalis, να “τακτοποιήσει” την “χαώδη” οικουμένη, δημιούργησε στην πράξη τις συνθήκες ώστε η λειτουργία της παγκοσμιοποίησης να διέπεται τελικά από τη θεωρία του χάους!

(Σύμφωνα με την εκλα’ι’κευμένη μορφή της θεωρίας, “Το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας στο Πεκίνο μπορεί να προκαλέσει καταιγίδα στη Νέα Υόρκη”. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική)…

Να δουλέψει άραγε και ανάποδα;

Να ανακοινωθεί από στιγμή σε στιγμή (μέρα, βδομάδα, μήνα), ή πολυαναμενόμενη θεραπεία, που μαγειρεύεται πυρετωδώς από τις διεθνείς επιστημονικές κοινότητες, στις πλατφόρμες της παγκοσμιοποίησης…

Και να ανασταλεί η περαιτέρω διασπορά διεθνώς, επειδή ένας (για την ακρίβεια, εδώ “ο κάθε ένας”) άνθρωπος σε κάποιο (κάθε) επαπειλούμενο χωριό της υφηλίου, φερθεί για το επόμενο διάστημα σαν να ήταν ο ίδιος φορέας και σαν να περιβάλλεται από επιμολυσμένες επαφές και επιφάνειες…

Η παγκοσμιοποίηση μας χαντάκωσε, αυτή και να μας σώσει.